Skład opałowy - strona 2

Drogi tani węgiel
Część odpowiedzi na to pytanie zawarta jest w tym, że w ciągu ostatnich kilku lat, zużycie węgla przez odbiorców indywidualnych, spadło o kilkanaście milionów ton. Co stało się z tymi odbiorcami. Część z nich przeszła na gaz. Część natomiast ograniczyła zużycie węgla do minimum. Bardzo wielu ludzi po prostu na węgiel nie stać. Palą więc w swoich piecach wszystkimi możliwymi śmieciami lub w najlepszym wypadku drewnem, pustosząc okoliczne lasy. Ludzie kupują coraz mniej węgla. I trudno temu się dziwić. Węgiel po przejściu całego łańcucha różnych, niejednokrotnie zbędnych pośredników, jest bardzo drogi. Dziś tona węgla na bramie kopalni kosztuje od 100 do 150 złotych, co daje średnią około 130 złotych na tonie. Ten sam węgiel, w składach kosztuje od 400 do 600 złotych. Jeśli powiodą się obecne plany Ministerstwa Gospodarki węgiel będzie jeszcze droższy. Lecz nie z winy kopalń i górników. Ogromną różnicę między ceną węgla na bramie kopalni, a docelowym odbiorcą indywidualnym, konsumują pośrednicy. Rynek węgla jest spatologizowany. Nie ma na nim mowy o normalnych marżach kupieckich. Na węglu zarabiają praktycznie wszyscy za wyjątkiem kopalń i górników. Ceny sprzedaży węgla dla odbiorców indywidualnych w kwotach od 400 do 600 złotych, są dla wielu cenami zaporowymi. Skutecznie ograniczają one popyt na węgiel. Indywidualnych odbiorców nie stać na tak drogi węgiel. Windowanie cen węgla nie ma jednak nic wspólnego z kopalniami, które węgiel ten sprzedają na granicy opłacalności lub poniżej tych cen. Ucywilizowanie handlu węglem ograniczy wzrost jego cen w transakcjach finalnych, a to daje szansę na zwiększenie popytu. Produkując coraz mniej węgla będziemy produkować go coraz drożej. Droższy węgiel nie będzie znajdował nabywców i w ten sposób staniemy przed problemem kolejnej nadprodukcji kilku milionów ton. Znowu ograniczymy wydobycie i tak w kółko, do ostatniej kopalni i ostatniej tony węgla.

Im mniej tym drożej

Od zawsze wiadomo, że w górnictwie węgla kamiennego koszty są ściśle związane z wielkością wydobycia. W skrócie można powiedzieć, że oddaje to zasada 100 na 140. Oznacza ona, że 100 milionów ton węgla wydobywa się w cenie po 140 złotych za tonę. Jeśli natomiast tona węgla ma kosztować 100 złotych, to trzeba go produkować 140 mln ton. Dlatego, jeśli ktoś dziś mówi, że nie ma chętnych na 9,2 mln ton węgla po cenie 400 " 600 złotych, to trzeba postawić pytanie, czy tych chętnych nie będzie również wtedy, kiedy ten sam węgiel kosztował będzie 200 " 300 złotych. I odwrotnie. Ilu będzie chętnych na węgiel po 800 " 900 złotych za tonę. Tyle lub więcej, kosztować będzie tona węgla, jeśli rządowy plan ograniczenia wydobycia się powiedzie. Od dawna znana w biznesie prawda, że jednostkowy koszt obniża się poprzez zwiększenie produkcji, w górnictwie ma wymiar szczególny. Koszty stałe są bowiem w górnictwie ogromne i mają wpływ decydujący. Dla górnictwa węgla kamiennego szacuje się, że relacja koszty stałe do kosztów zmiennych to 70% do 30%. Specjaliści potrafią wyliczyć próg rentowności dla górnictwa węgla kamiennego. W cenach roku 2000 jest to wydobycie między 130 a 140 mln. ton rocznie.